In Indonesië ging zuster Virgini naar een basisschool van de Zusters onder de Bogen, ook bekend onder de naam Liefdezusters van de Heilige Carolus Borromeus. ‘Elke middag mochten wij naar het klooster komen om even een kinderbijbel te lezen, of muziek te luisteren, of gewoon te spelen. De zusters hadden veel aandacht voor de kinderen. Toen dacht ik al eens: ik wil ook zuster worden.’

Na de basisschool kwam zuster Virgini op een middelbare school bij de zusters franciscanessen: ‘Elke morgen zag ik de zusters van het noviciaat lopen naar de kerk, met hun mooie witte habijten. Na de middelbare school wilde ik veel meer weten over de zusters franciscanessen en dus ging ik een jaar meeleven als aspirant. We mochten werken in de school, in het gastenhuis, de naaikamer of de waskamer. Na dat jaar werd ik postulant.’

‘Beetje bij beetje leerde ik over Franciscus’, vertelt zuster Virgini. ‘Het is heel eenvoudig en simpel: voor Franciscus zat geluk niet in spullen, niet in de materie. De vreugde komt van het hart: geef liefde aan andere mensen, heb aandacht voor kleine dingen en heb respect voor de natuur. En dan is er natuurlijk het gemeenschapsleven: wij mogen met elkaar leven, we mogen elkaar helpen, dat is heel mooi! Wij zijn zoekende mensen en samen zijn we onderweg. We kunnen het samen dragen, met elkaar in een gemeenschap.’ 

Als je zuster Virgini vraagt wat ze het meest bijzonder vindt aan de spiritualiteit van Franciscus van Assisi, hoeft ze niet lang na te denken. ‘Dankbaarheid!’, zegt ze. ‘Dankbaarheid is een belangrijke basis. Wat ik heb, dat is genoeg voor mij. Dankbaar zijn, het is een geschenk, genade van God zelf. Wees altijd dankbaar, dat heb ik geleerd van Franciscus.’

Bron: www.kloostermagazine.nl

foto: Rogier Veldman